Maar ja , ondertussen begonnen de problemen voor mijn persoon.
Het begin van het verzet
Gezien het feit dat er een herstelperiode van ruim 6 maanden was afgegeven na de schouderoperatie medio november 2002 vanuit het Medisch Centrum in Alkmaar, kreeg ik namelijk het advies van de rechtsbijstandsverzekering om een rechtszaak op te starten tegen de werkgever naar aanleiding van de gebeurtenissen op 04-11-2002.
Tegelijkertijd zou dan boven water moeten komen waarom de heer Kreuger onder ede later had verklaard dat mijn persoon zich had beter gemeld en weigerde een aangeboden baan te accepteren en zelf huiswaarts was gegaan.
Inkijk in het proces verbaal
Bekijk hier ook de Verklaring van de heer Rosing
Maar wat gebeurde er toen echt op 04-11-2002
Op die dag ging ik dus langs bij de ex-werkgever en ging op bezoek bij de divisiemanager om de laatste stand van zaken bij te praten.
En had op verzoek van de heer Kreuger (hoofd H.R.M.) een gesprek op zijn kantoor in de middag.
Van tevoren was ik ingelicht dat een bezoek aan de ex-werkgever moest worden gezien in het kader van re-integratie en het ‘koffiedrinken’ dus geheel vrijblijvend was en ik weer naar huis kon gaan wanneer ik wilde.
Dit aangezien er een ziekmelding was en de schouderoperatie op 27-11-2002 zou plaatsvinden in het Medisch Centrum in Alkmaar. ( zie de bijlage ).
Vele vragen zouden dan beantwoord kunnen worden.
Maar de ex-werkgever (de heer Kreuger, hoofd H.R.M.) had echter hele andere plannen om uit te voeren richting mijn persoon.
De heer Kreuger kwam met de mededeling dat er een betermelding had plaatsgevonden door mijn persoon en ik aan het werk moest gezien deze betermelding.
Op mijn vraag waar de betermelding dan was op papier – als onderliggend stuk – kreeg ik als respons: “Je hebt jezelf telefonisch beter gemeld en het feit dat je nu tegenover me zit bevestigt deze betermelding.”
Toen had ik door welk spelletje er gespeeld werd met de rechten van een werknemer en wat me te wachten stond en wat me nog meer te wachten zou staan nu en in de toekomst.
De heer Kreuger gaf aan dat de administratieve baan op AT-basis (wegens schouderklachten) welke ik sedert juli 2001 reeds vervulde bij de divisiemanager was vervallen.
En ik werd overgeplaatst naar de algemene administratieve afdeling om werkervaring op te doen en zo kansen op de externe arbeidsmarkt te vergroten. Outplacement diende in dat opzicht als een ondersteuning.
Tevens werd aangegeven door de heer Kreuger dat er overleg was geweest met ArboNed over deze casus.
Plannen van de heer Kreuger
Ik had nog steeds niemand gezien of gesproken van ArboNed sinds mijn ziekmelding.
En later bleek dat de ex-werkgever mijn ziekmelding had achtergehouden bij ArboNed op het S.M.T. van 05-08-2002.
Toen werd me de situatie in zijn geheel duidelijk: tegenover me zat de duivel maar vermomd in de rol van hoofd H.R.M. en hij had weinig goeds met zijn werknemer(s).
Alles werd dus uit de kast getrokken om me zwart te maken en de heer Kreuger ging ver.
Heel ver, maar toen was het me nog niet duidelijk wat de rol van meerdere medewerkers en de directeur van het verpleeghuis waren.
Want de duivel bleek later handlangers te hebben en ook deze personen gingen heel ver qua uitlatingen en gedrag.
Hoezo overleg?
Tegen de heer Kreuger heb ik toen medegedeeld dat ‘zijn’ werknemer weer naar huis ging aangezien deze ziek thuis stond.
En het ‘koffie drinken’ op AT-basis was en een operatie zou volgen eind november 2002.
De heer Kreuger heb ik dus op 04-11-2002 door mij persoonlijk op de hoogte gebracht van de a.s. schouderoperatie.
Zijn weerwoord was ook duidelijk: “Naar huis gaan nu zou betekenen werkweigering. En je salaris wordt per heden onmiddellijk gestopt.”
De duivel speelde weer een troefkaart uit en genoot van zijn ‘macht’ maar had niet verwacht dat hij een weerwoord kreeg conform de ware feiten.
Geheel duidelijk werd toen ook dat hij dit al eerder gedaan had bij andere collega’s want het ging van een leien dakje.
Confrontatie op 04-11-2002
Verklaring voor de rechtbank
In tegenstelling tot wat Zorgspectrum Westerhout (lees: de heer Kreuger) later voor de rechtbank Alkmaar verklaarde op papier: van een vermeende schorsing dan wel op non-actiefstelling is geen sprake geweest, want de werknemer is na het gesprek op eigen initiatief huiswaarts gekeerd en niet meer op zijn werk teruggekomen.
Al met al meent Westerhout aan haar re-integratieverplichtingen te hebben voldaan (zie de bijlage).
Privégevolgen van de stopzetting
Deze handelingen van de heer Kreuger hadden privé ook veel invloed op deze casus.
Want mijn salaris werd stopgezet wegens ‘werkweigering’ en ik kon aan de gevraagde eis tot betaling van alimentatie bij de procedure voor een echtscheiding dus niet voldoen.
De heer Kreuger was toen van mening dat het volkomen rechtvaardig was om gedurende een periode van ruim 6 maanden geen salaris te betalen.
Want een werknemer die niet ziek is maar weigert om te werken krijgt ook geen salaris, was zijn respons.
Ja, dit is geen tikfout: 6 maanden totaal geen salaris… niks… noppes… nada.
Ook hier volgde privé weer een rechtszaak en nu beschuldigingen van ongekende aard door mijn toenmalige echtgenoot.
Want door deze ‘werkweigering’ zelf te hebben veroorzaakt was het toch mijn eigen schuld dat deze situatie was ontstaan.
Deelde de advocaat van mijn toenmalige echtgenoot aan de rechtbank Haarlem mede.
Als tegenwoord gaf de rechtbank toen aan: “Als we deze eis toewijzen heeft betrokkene helemaal geen inkomen meer.”
Het weerwoord van de advocaat was: “Dat is dan toch zijn probleem.”
Hoezo stopgezet?
De rechtbank Haarlem kon nu niks anders doen dan de echtscheiding uit te spreken.
En de eis tot alimentatie af te wijzen voor 3 kinderen gezien de salarisstopzetting door de ‘werkweigering’.
En deze uitspraak had weer tot gevolg dat mijn toenmalige echtgenoot aan mijn kinderen mededeelde dat ik niks voor ze overhad en helaas werd dat geloofd door 2 van de 3 kinderen.
Ik heb 2 van mijn 3 kinderen door deze bizarre uitspraak wegens ‘werkweigering’ nooit meer gezien en gesproken.
Tot vandaag de dag… en daar sta je dan.
Kleinkinderen die later geboren werden heb ik ook tevens tot vandaag de dag nooit gezien of gesproken.
Gevolgen voor mijn gezin
Impact en besluit om door te gaan
De impact was dus groot, mijn leven stond volledig op zijn kop en het was niet eens mijn eigen schuld.
Aangereden worden door een auto na werktijd op mijn fiets, beschuldigd worden door je ex-werkgever van werkweigering, een echtscheiding (want je hebt niks over voor je kinderen aangezien je weigert om te gaan werken) en 2 van je 3 kinderen hierdoor nooit meer gezien en gesproken.
En als u dacht dat dit alles was moet ik u echt teleurstellen.
De heer Kreuger had nog een troef achter de hand.
Dit toetje deed me besluiten om door te gaan met al het verzet hiertegen, al zou het jaren duren tegen welke prijs dan ook.
Letterlijk op straat
Gezien de al beschreven echtscheiding en de afwikkeling ervan, weigerde de heer Kreuger ook nog tot medewerking tot het afgeven van o.a. een werkgeversverklaring.
Dit aangezien ik (toen) in vaste dienst zat voor bevestiging hiervan voor het in orde maken van vervangende woonruimte door de echtscheiding.
Nee hoor, ik hoor u denken, dat kan niet… nou wel hoor.
Eind van dit verhaal qua ‘werkweigering’ was dat ik letterlijk op straat stond en geen woning meer had.
Deze situatie heeft geruime tijd geduurd en toen lukte het me pas om een vakantiehuisje te huren voor de winterperiode van 2002.
Vanuit dit gegeven wordt het nu duidelijk waarom ik altijd heb volgehouden:
aangereden door een auto, niet geloofd door de ex-werkgever, niet geloofd door mijn voormalige echtgenoot, 2 van mijn 3 kinderen hierdoor nooit meer gezien, salaris ruim 6 maanden niet ontvangen, en op straat beland door deze aanrijding.
Als ik in die periode me had misdragen bij de ex-werkgever, of wat nog meer, had ik nog begrip kunnen opbrengen voor deze situatie, maar dat was hier niet van toepassing.
Helaas is het me aangedaan maar geeft me nu wel het recht om de waarheid te vertellen op papier, zodat dit een goede les is voor de buitenwereld hoe het dus niet moet.
Waarom ik altijd heb volgehouden
Alle betrokkenen zullen nu om het hardst naar voren lopen en roepen dat het niet waar is wat er allemaal beschreven is.
En eisen tot rectificatie ervan en een klacht van smaad of laster aanbrengen bij de rechtbank Alkmaar.
Wacht daar nog even mee, want er komt nog meer qua ware feiten zodat het gehele verhaal duidelijk wordt en de waarheid bekend wordt over de ware gang van zaken toen in (voormalig) Zorgspectrum Westerhout te Alkmaar zelf.
Want mijn ‘verdwenen’ ziekmelding is nog niet verder besproken, want los van deze feiten bleek later Arboned in Alkmaar er ook bij betrokken te zijn.
Pardon? Ja, u leest het weer goed.
Bij Zorgspectrum Westerhout waren betrokken de heren Zeggelink (directeur), en de heren Rozing en Kreuger (H.R.M.).
En bij de onafhankelijke ArboNed te Alkmaar waren betrokken: de heren Gilissen en Boeynamens (bedrijfsartsen) en hun collega de heer Scholten (bedrijfsverpleegkundige) en de rugdekking kwam van de heer Weesie (zaakvertegenwoordiger en directeur van ArboNed Nederland).
Eerste samenvatting
Samenvatting van feiten
1. De heer Rozing gaf de opdracht van geen actie Arboned tijdens het SMT van 05-08-002 richting ArboNed.
Net zoals onder punt 3 heeft de heer Rozing later onder ede voor de rechtbank Alkmaar verklaringen afgelegd: aantoonbaar is nu dat deze verklaring niet conform de waarheid is.
In de volksmond noemt men dit: meineed.
2. De heer Kreuger werd door de heer Rozing hierover ingelicht qua punt 1 en deze ging over tot actie qua beschuldigingen.
3. De heer Kreuger kwam ook met de verklaring o.a. voor de rechtbank Alkmaar: de werknemer weigert werk wat aangeboden is en dit wordt gezien als werkweigering en daarom stoppen we zijn salaris.
Voor de duidelijkheid: ook deze verklaring is ook onder ede afgegeven en is ook aantoonbaar niet conform de waarheid.
In de volksmond noemt men dit: meineed.
