De zomer waarin alles kantelde
We gaan terug naar de zomer
van 2001/2002.
De zomer waarin mijn leven volledig overhoop gehaald zou worden met bizarre gebeurtenissen en het vandaag de dag als een wonder werd beschouwd — door buitenstaanders — dat ik het had overleefd.
Na een dag gewerkt te hebben in Alkmaar ging ik op mijn fiets richting het station Alkmaar om weer naar huis te gaan in Julianadorp waar ik toen woonde.
Daar woonde ik toen, getrouwd en in het bezit van 3 kleine kinderen en had een huis daar gekocht wat je (toen) nog kon betalen.
En vandaag de dag er alleen maar van kan dromen.
Ik stak netjes mijn vinger uit op de rotonde vlak bij het station in Alkmaar en het was raak.
Een harde knal en boem daar lag ik. De automobiliste zei: Ik heb u niet gezien en ik gaf als reactie: Nee: dat heb ik nu gevoeld.
Gevolg was een stevige aanrijding en de ziekenauto kwam me ophalen voor een onderzoek in het M.C.A. te Alkmaar.
Als diagnose werd een zwaar gekneusde linkerknie met flinke schaafwonden gesteld en pijnklachten in mijn linkerschouder.
Het advies: rustig aan doen en het allemaal even aankijken, kreeg ik te horen in het ziekenhuis, en als het niet gaat terugkomen bij de huisarts.
De volgende dag volgde echter de ziekmelding bij mijn (voormalig) werkgever Zorgspectrum Westerhout te Alkmaar, want de klap was toch wel harder aangekomen dan gedacht en kon ik aan het herstel beginnen… dacht ik.
Want de ziekmelding was doorgegeven door mijn persoon zelf aan de werkgever zodat aan alle voorwaarden was voldaan.
Bekijk de bewuste ziekmelding
De officiële ziekmelding
Kijkend naar dit formulier vallen al direct enkele bijzonderheden op: bij inschatting verzuimduur is vermeld: langer dan 4 weken en staat reeds ziekgemeld.
Dit klopte, ik was aan het re-integreren en had al een aangepaste functie bij een divisie manager in de P.G. die omkwam in het administratieve werk.
Een aangepaste baan daar ik mijn oorspronkelijk werk niet meer kon doen wegens chronische schouderklachten.
Erger om te lezen is: Is er sprake van een ongeval? Daar is nee ingevuld terwijl dit wel degelijk het geval was.
Het formulier is later getekend door TR (rechts onderin): een van de betrokken hoofdrolspelers later aan de kant van de werkgever genaamd de heer Thomas Rozing.
Met deze officiële ziekmelding voldeed een werknemer dus aan de ziekmeldingsprocedure van de ex-werkgever in die periode en was het wachten op de oproep van de Arboarts van ArboNed in Alkmaar.
Na verloop van tijd werd de pijn in mijn linkerschouder echter steeds erger en erger en op een gegeven moment kon ik zelfs niks meer ermee tillen en was de maat vol.
Weer terug naar de huisarts en in het ziekenhuis in Alkmaar waar de klachten weer werden voorgelegd aan de chirurg.
Een M.R.I.-scan werd voorgesteld zodat hopelijk gauw duidelijk zou worden wat er nu aan de hand zou zijn.
De uitslag van de M.R.I., welke spoedig volgde, was toch wel zeer verontrustend: door het ongeval op de rotonde was een stuk kraakbeen weggeslagen en was dus duidelijk te zien dat dit niet met rust over zou gaan.
Na een volgend consult met de chirurg werd besloten tot het geheel verwijderen van ruim 1,5 cm sleutelbeen medio november 2002 (zie foto).
Zodat na een herstelperiode van ruim 6 maanden pas weer aan werken gedacht kon worden.
Was de voorlopige diagnose van het ziekenhuis en dus ziek tot zeker juni 2003.
De uitkomst van het besproken consult heb ik netjes doorgegeven aan mijn directe chef, welke net was begonnen als divisiemanager en hiervan natuurlijk baalde (net zoals ik).
Gezondheid gaat echter voor alles en als je in de ziektewet zit heb je 2 jaar de tijd om te herstellen.
Dus er waren geen beren op de weg, was mijn gevoel.
Net zoals de divisiemanager was ik overtuigd van een correcte ziekmelding en kon mijn herstel beginnen.
Augustus 2002 werd echter september 2002 en langzaam vielen de blaadjes van de bomen medio oktober 2002 en november 2002 verscheen op de kalender, maar een oproep voor een bezoek aan de Arboarts bleef uit.
Dit had ik nog nooit meegemaakt: ziek gemeld conform het toen geldende protocol, maar geen oproep voor een consult.
Ook de divisiemanager was verrast hierdoor maar gaf aan dat er intern grote twijfels waren over de reeds beschreven ziekmelding bij de ex-werkgever en ik een oproep van ArboNed maar moest afwachten.
Toenemende klachten
Na 4 maanden ziek thuis te zijn geweest (augustus t/m november 2002) en nog steeds geen oproep voor een gesprek bij een Arboarts te Alkmaar te hebben ontvangen, was gezien mijn privé-situatie nu de rapen gaar.
Een vader die niet wil werken en dus niks over heeft voor zijn kinderen was het niet waard om mee getrouwd te zijn, want ik was niet ziek volgens de ex-werkgever en dit beleid werd door mijn toenmalige echtgenoot ook geloofd.
Ondertussen thuis
En daar begonnen de eerste problemen
Een echtscheiding werd aangevraagd door mijn ex-vrouw en de eis tot alimentatie van ruim € 700,- werd ingediend bij de eerste rechtszaak in Haarlem.
Bij een echtscheiding moet je namelijk met je billen bloot over je inkomen zodat kan worden gekeken welk draagvlak je (op dat moment) hebt om de gevraagde alimentatie te kunnen betalen.
Op zich is zo’n procedure natuurlijk vanzelfsprekend, je bent tenslotte verantwoordelijk voor je kinderen qua kosten.
Maar ja, de manier waarom deze procedure werd gestart is natuurlijk te bizar voor woorden.
Aangereden worden op je fiets, door je ex-werkgever niet geloofd worden en bij het thuisfront ook alle twijfels gezien de mededelingen van de ex-werkgever.
De mening van de (lees ex-werkgever) de heer Kreuger (Hoofd H.R.M.) was dat er geen ziekmelding was en mijn persoon weigerde om een aangeboden baan te accepteren voor re-integratie.
Dit werd ook nog eens bevestigd door een uitspraak van de rechtbank Alkmaar begin 2003.
Een gevraagde loonvordering werd daar afgewezen aangezien de heer Kreuger zijn mening ook bij de rechtbank had aangegeven en geloofd werd ook door de rechtbank.
De heer Kreuger (Hoofd H.R.M.) en zijn collega de heer Rosing (H.R.M.) lieten zich deze kans (gezien de uitspraak van de rechtbank) natuurlijk niet voorbij gaan en werden gedekt door de directeur de heer Zeggelink (directeur) in de soap die toen losbarstte.
Je moet het maar durven: voor de rechtbank Alkmaar verklaren: Ja hoor, dit klopt meneer de rechter. Hij weigert om te werken.
Maar daar niet mededelen dat we de ziekmelding hebben achterhouden aangezien we deze niet hebben doorgegeven aan de Arbodienst.
De ziekmelding achterhouden?
Jazeker, de trukendoos van de heer Kreuger ging open, gebruikmakend van een tweetje tussen de ex-werkgever en ArboNed in Alkmaar.
Een ziekmelding gaf de ex-werkgever namelijk niet door aan de Arbodienst in die periode, want dit kunnen we zelf intern wel regelen.
Het achterhouden van mijn ziekmelding is gebeurd op het S.M.T. 05-08-2002, aanwezig waren toen de heer Rozing, de heer Scholten (ArboNed) en de divisie manager welke de ziekmelding wel degelijk inbracht.
De heer Rozing gaf de opdracht aan Arboned: geen actie ArboNed gewenst.
Alleen de heer Rozing kan deze handeling (later) hebben doorgegeven aan de heer Kreuger en dat is het.
Meer opties zijn er niet te bedenken.
En ja hoor, de cirkel was rond, de heer Kreuger had vrij spel om de werknemer onder handen te nemen en zijn ervaring hierop los te laten.
Ervaring? Oh ja, had ik dat nog niet verteld: de heer Kreuger was bij de Hoogovens te IJmuiden (toen nog zo geheten) al reeds een keer ontslagen voor dit soort praktijken, maar wat maakt het uit.
Op 13-05-2003 ziet u een schrijven van de heer Scholten (re-integratieverpleegkundige ArboNed).
De heer Scholten was de re-integratieverpleegkundige van ArboNed die zieke medewerkers moest begeleiden namens ArboNed toen.
Let wel: moest… maar dit niet deed…
Hier leest u de bevestiging dat de ziekmelding inderdaad was besproken op het S.M.T. op 05-08-2002 en welke actie toen onderling is afgesproken.
Bijna 2 maanden later blijkt deze ziekmelding pas door de ex-werkgever doorgegeven te zijn aan ArboNed Alkmaar terwijl hier toch echt wettelijke regels voor zijn.
Ondertussen had de ex-werkgever wel vrij baan om van alles te doen met een werknemer die “weigerde” om te werken.
De heer Kreuger en zijn collega de heer Rosing (H.R.M.) lieten zich deze kans natuurlijk niet voorbij gaan en werden zoals gezegd gedekt door de directeur de heer Zeggelink.
Bekijk hier het bericht
In het bericht van 13-05-2003.
Die aardige man nu wonende in Castricum en een fervent aanhanger van het C.D.A.?
Ja zeker, die meneer ja, een wolf in schaapskleren (bleek later).
Maar ondertussen een schrikbewind uitvoerend in het verpleeghuis in Alkmaar.
Het heeft lang moeten duren maar met het verschijnen van deze info komt nu de ware reden naar voren waarom (voormalig) Zorgspectrum Westerhout te Alkmaar in die periode failliet gegaan is en geruisloos werd overgenomen door de Zorgcirkel.
Huh de oud-directeur de heer Zeggelink?
